• De Breehoek

Directeur Breehoek kijkt na ontslag niet om in wrok

SCHERPENZEEL Onder politieke druk moest Erika van den Brandhof als directeur van Kulturhus De Breehoek het veld ruimen. Ook zij slaagde er niet in om een financieel gezonde exploitatie te realiseren. Omkijken in wrok wil ze niet. ,,Hoewel het laatste jaar zeker geen pretje was, heb ik mijn werk altijd naar eer en geweten gedaan."

Marcel Koch

Twee maanden na haar congé is nagenoeg de bittere nasmaak weggespoeld en geeft Van den Brandhof haar versie over de gang van zaken bij De Breehoek. Sinds haar gedwongen afscheid heeft Erika van den Brandhof het Kulturhus aan de Markstraat gemeden. De Breehoek als no-go area? ,,Oh nee zeker niet", antwoordt Van den Brandhof monter. ,,Ik ben nog steeds lid van de bibliotheek dus ik zal er nog geregeld komen. En wellicht in de toekomst ook voor andere activiteiten." Ze benadrukt dat haar beeld van het Kulthurhus, ook na haar ontslag, onveranderd is gebleven. ,,Het is voor een dorp als Scherpenzeel een prachtige voorziening. Bovendien hoop ik, en dat zeg ik zonder cynisme, dat er betere tijden aanbreken voor De Breehoek. Al heb ik niet veel vertrouwen in het huidige scenario met een omzetstijging van 28 procent. Uit ervaring weet ik dat sommige zalen lastig verhuurbaar zijn vanwege het ontbreken van daglicht. ZZP-ers of commerciële bedrijven bijvoorbeeld krijg je daar niet voor." En wat het upgraden van het grand café betreft, ook zo'n heikel punt, merkt ze op: ,,In het verleden hebben we van alles geprobeerd om meer klandizie te trekken. Van lunch tot diner tot het inhuren van een kok, maar in de regel kwamen mensen het liefst voor een snack. Ik heb het altijd als een sportcafé gezien."

SNEDIGE OPMERKING Eerdere verzoeken voor een interview (ook vóór haar ontslag) wees Van den Brandhof resoluut van de hand. Niet in het belang van De Breehoek was steevast haar antwoord. Maar na onder meer een snedige opmerking van verantwoordelijk wethouder Margo van den Fliert in deze krant over de bedrijfsvoering bij De Breehoek is ze van gedachten veranderd. ,,Ik hoef tenslotte niet alles over mijn kant te laten gaan", zegt ze giftig, terwijl ze het bewuste krantenartikel erbij pakt. ,,Als de wethouder onder meer de administratie onvolledig noemt, stoort mij dat enorm. Er is toch zeker altijd controle geweest. Vanaf 2010 was er ieder jaar onderzoek naar de interne organisatie of controle van een accountant in verband met nulmetingen. Hoe de interne organisatie werkte was dan ook wel duidelijk of men heeft de stukken niet goed gelezen. Tot op de laatste dag ben ik zorgvuldig te werk gegaan."

Ze vervolgt geërgerd: ,,Ik had graag gespard met de wethouder of in ieder geval haar willen uitleggen met welke problemen wij van doen hadden, maar ondanks herhaaldelijke verzoeken hiertoe, hield zij de boot af. Nee, een ambassadeur van de Breehoek was zij bepaald niet. Op ambtelijk niveau was het contact overigens wel goed. Met verscheidene ambtenaren was het prima samenwerken."

SCHOON SCHIP Natuurlijk heeft Van den Brandhof, die in 2012 het roer van Klaas van Heeringen overnam, gebaald van haar ontslag. ,,Voor mijn gevoel was ik nog niet klaar met De Breehoek. Integendeel. Ik was juist van plan, ondanks de felle weerstand van buitenaf, om er nog een tandje bij te doen. Bij het personeel leefde ook die ambitie. Maar het mocht niet zo zijn. De gemeente, zo liet de Raad van Toezicht mij weten, wilde absoluut schoon schip maken. Of ik het financiële tij had kunnen keren? Dat denk ik niet, zo eerlijk moet ik wel zijn. De middelen waren eenvoudigweg onvoldoende.'' Bovendien, zo concludeert ze, waren de omstandigheden verre van ideaal. ,,Vanaf de opening in 2009 hebben we als klein team veel tijd en energie in allerlei randzaken moeten steken. Vergeet niet dat er van alles mis was aan De Breehoek en dat heeft ons al die tijd achtervolgd. Ik geloof dat er bij de oplevering wel 700 punten waren die nog om aandacht vroegen." Ze somt op: ,,Een afgekeurde vloer, lekkages, akoestische problemen, niet functioneren van geluidsapparatuur, het kwijtraken van de drankvergunning en altijd gesteggel met de gemeente. Kortom, het functioneren werd ons niet gemakkelijk gemaakt. We waren dikwijls aan het overleven. Maar uiteindelijk ben ik altijd geprobeerd de spirit er in te houden en gedacht dat we met veel inzet en enthousiasme een heel eind zouden komen. Maar uiteindelijk loonde het niet jammer genoeg."

ONDERSCHAT Van falen wil ze niet spreken. Wel concludeert Van den Brandhof dat ze soms te naïef is geweest en te goed van vertrouwen. Bovendien erkent ze dat op het politieke-, bestuurlijke vlak ze de nodige kennis ontbeerde om het spel goed mee te kunnen spelen. ,,Ik heb dat onderschat, had mij er meer in moeten verdiepen. Wat betreft operationele zaken kon ik mij uitstekend staande houden, voelde ik mij als een vis in het water, maar zodra de politiek in het spel kwam, moest ik een pas op de plaats maken. Het is ook mijn wereld niet. De afgelopen jaren heb ik meerdere keren ervaren dat toezeggingen niet altijd werden nagekomen. Enorm frustrerend. Dikwijls prevaleerde het eigen belang boven het algemeen belang."

GRENZEN De kritiek vanuit de gebruikers dat ze zich (te) weinig ondernemend toonde en er geen duidelijke hiërarchie in de interne organisatie was, wuift ze resoluut weg. Fel: ,,Ik heb altijd de lijnen uitgezet, mijn verantwoordelijkheid genomen en goed samengewerkt met de Raad van Toezicht. Ja, ik was goed met mijn personeel, stond dichtbij ze en ben niet te beroerd om zelf de handen uit de mouwen te steken. Maar de medewerkers wisten precies waar mijn grenzen lagen. Deze lachebek kan ook duidelijk zijn hoor." En wat haar (geringe) ondernemingsdrift betreft, pareert ze: ,,Ik heb alles gedaan wat binnen mijn mogelijkheden lag." Even later zegt ze dat de kritiek vanuit de gebruikers haar het meeste pijn heeft gedaan. ,,Ik heb nota bene juist het belang van de gebruikers altijd voorop gesteld."

STEVIGE BORREL Na haar laatste handeling binnen de muren van het kulturhus - inleveren van laptop, gsm, toegangspas en sleutels - liep Van den Brandhof in gezelschap van horecamanager Gerrie Hardeman (óók ontslagen bij de Breehoek) linea recta naar café De Kromme Hoek voor een stevige borrel. ,,Tsja, zo'n laatste dag laat je niet onberoerd. Ik liep de hele dag met een dikke keel rond. Plotseling besef je dat het na 14 jaar, inclusief de periode bij de Heijhorst, is afgelopen. Ik hield van mijn werk, had passie voor De Breehoek. En laat ik vooral benadrukken dat het niet alleen kommer en kwel was. Hoewel ik mij soms Kop van Jut heb gevoeld,heb ik genoeg mooie momenten beleefd. Ik had het niet willen missen."

Label:

De Breehoek